خداي بزرگ است اهورا مزدا که اين جهان شگفت آفرينش را آفريد.که براي مردم شادي آفريد. که خرد و توانايي را بر خشايار شا شاه بخشيد.

خشايارشا شاه گويد:

به خواست اهورا مزدا من چنانم که راستي را دوست مي دارم و از دروغ بيزارم.من نمي خواهم که توانا بر ناتوان ستم کنو.و هم نخواهم که به توانا از ناتوان آسيب رسد.آنچه راست است آن را مي پسندم.خواست خدا در زمين آَوب نيست.بلکه صلح،نعمت و حکومت خوب است.من دوست دروغگويان نيستم.در دل خود تخم کين نمي کارم.هر آنچه مرا به خشم آورد از خود دور مي دارم.با نيروي خرد بر خشم خود سخت چيره ام.هر که همکاري و همراهي پيشه کند ، در خور کوشش او پاداش مي دهم، آن که گزند رساند و ستم کند ، به اندازه گوشمالش ي دهم،نمي خواهم کسي زيان بساند و کيفر نبيند.

آنچه کسي بر ضد کسي ديگر گويد مرا قانع نتواند کرد.مگر آن که بنا به قانون نيک گواه درست آورد و داوري بيند.از آنچه کسي فراخور توانايي خويش انجام دهد و بجا آورد،شادمان و خرسند مي شوم و خوشنوديم را کرانه اي نيست.

چنين است هوش و اراده من نپندار که زمزمه هاي پنهاني و در گوشي بهترين سحن است.بيشتر به آني گوش فرا دار که بي پرده سخن مي شنوي.تو بهترين کار را از توانمندان ندان،و بيشتر به چيزي بنگر که از ناتوان سر مي زند.آنگاه که تو از آنچه بر دست من رفته ، چه در زادگاهم و چه در آوردگاه بيني يا بشنوي بدان که اين است توانايي من، که برتر و تيزتر از نيروي پندار است.اينست کارداني من ، تا جايي که توش و توان دارم،در جنگجويي هماوردي خوبم.چن در آوردگاه باشم کسي را کا از دور مي بينم به نيروي ادراک و خرد مي دانم که همواره بد خواه است.تا که دژ انديش نيست، به نيروي ادراک و اراده خويش همواره نخستين کسي هستم که تصميم مي گيرد کار شايسته را.ون دشمن را ببينم و چون دوستداري را. مردي هستم ورزيده ، هم به دست و هم به پا، به هنگام سوار کاري ، سوار کاري خوبم. در تير افکني تير اندازي چيره دست ، چه بر اسب باشم و چه با پاي پياده.در نيزه وري ، نيزه وري نيکم خواه از روي اسب و خواه از روي خاک. اينها هنرهايي است ، که اهورا مزدا مرا بخشيده است. و توانايي به کار بردن آن را داشتم. آنچه بر دستم رفته است به ياري يزدان همه را با هنرهاي خويش که ارزاني اهورا مزدا بوده است به انجام رسانده ام.